Ο πήχης είναι πολύ ψηλά

Άρθρο του Μιχάλη Μαυρίδη για την επόμενη μέρα στην Μπάρσα

Ένα ακόμη τρόπαιο προστέθηκε στις βιτρίνες του συλλόγου, οι οποίες παρεμπιπτόντως όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους, είναι οι πιο πλούσιες που υπάρχουν.

Η χρονιά σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη δυνατή. Δεν νομίζω να υπάρχει οπαδός της Μπάρσα που να θεωρεί αρκετό το Κύπελλο Ισπανίας. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι η ομάδα ήταν σε όλη τη διάρκεια της σεζόν ασταθής στην απόδοσή της, πάλεψε μέχρι το τέλος για να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα που ενδεχομένως να ήταν το πιο μανιπουλαρισμένο στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, λόγω διαιτησίας και λόγω της πρωτοφανούς εύνοιας από Λίγκα και Ομοσπονδία στη Ρεάλ.

Όσο για το Τσάμπιονς Λιγκ, συγγνώμη, αλλά εγώ είμαι της παλιάς σχολής. Εκείνης δηλαδή που στην αρχή κάθε σεζόν θεωρούσε στόχο της ομάδας το νταμπλ στη χώρα της και μια καλή πορεία στην Ευρώπη. Εσχάτως, φτάσαμε να φέρουμε τα πάνω κάτω και να θεωρούμε το Τσάμπιονς Λιγκ τον υπ’ αριθμόν ένα στόχο της χρονιάς.

Μια διοργάνωση με 13 ματς, εκ των οποίων τα εφτά νοκ άουτ, που ενδέχεται να φτάσεις μέχρι τον τελικό αντιμετωπίζοντας ομάδες που στο πρωτάθλημα της χώρας τους είναι πέμπτες και όγδοες. Συγγνώμη, αλλά άλλο πρωταθλητής Ευρώπης και άλλο καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη.

Το Τσάμπιονς Λιγκ για μένα είναι το κερασάκι στην τούρτα, αλλά όχι η τούρτα. Και δυστυχώς η Μπάρσα στην προσπάθειά της για το κερασάκι, έχασε την τούρτα. Ναι, ζήσαμε μια μεγαλειώδη βραδιά στη ρεβάνς με την Παρί Σεν Ζερμέν, αλλά κρίνοντας (ως μετά Χριστόν προφήτης βέβαια), ότι αν δεν είχε μπει η ρημάδα η μπάλα στην προβολή του Σέρζι, η Μπάρσα πιθανότατα δεν θα είχε χάσει ούτε στο «Ριαθόρ», ούτε στο «Ροσαλέδα» και ως εκ τούτου δεν θα είχε χάσει το πρωτάθλημα.

Η ιστορία γράφτηκε, ωστόσο, και δεν αλλάζει. Η ομάδα δεν έμεινε με άδεια χέρια, κατακτώντας το ένα από τα τρία τρόπαια που έχει στο στόχαστρό της κάθε χρονιά και τώρα περνάει στη «μετά Λουίς Ενρίκε εποχή».

Ενός Λουίς Ενρίκε, που φεύγει από την Μπάρσα με ένα παλμαρέ αξιοζήλευτο. Δυο νταμπλ και ένα Κύπελλο Ισπανίας σε τρία χρόνια (αφήνω στην άκρη Τσάμπιονς Λιγκ, Σούπερ Καπ, Μουντιάλ συλλόγων κλπ,).

Μπορεί να είναι νευρόσπασμα, αντιδημοσιογραφικός, λίγο απόμακρος και μυστήριος. Μπορεί να μην αρέσει η φάτσα του σε πολλούς. Μπορεί ο κόσμος να προτιμάει το 4-3-3 από 3-4-3, μπορεί να μην τους αρέσει το ροτέισον και άλλα πολλά.

Ωστόσο ο Λουίς Ενρίκε, που άξιζε πολύ μεγαλύτερου σεβασμού από τον Τύπο της Βαρκελώνης και από μερίδα οπαδών της Μπάρσα, γιατί είναι το ελάχιστον που οφείλουμε σε έναν πρώην αρχηγό της ομάδας που τίμησε το έμβλημά της και σαν παίκτης, αλλά και σαν προπονητής, κατακτώντας τρόπαια που μόνο με το παλμαρέ των Κρόιφ και Γκουαρδιόλα μπορούν να συγκριθούν.

Δυστυχώς, σήμερα, επειδή έχουμε δει πέντε ματς στην τηλεόραση και επειδή έχουμε κατακτήσει κάθε πιθανό τίτλο ως μάνατζερ στον υπολογιστή μας, θεωρούμε όλοι μας ότι ξέρουμε καλύτερα.

Άλλο είναι να λες τη γνώμη σου και άλλο να τη λες συμπληρώνοντας ότι αυτός ο επαγγελματίας προπονητής είναι άχρηστος, άμπαλος και οτιδήποτε άλλο επειδή έπαιξε δεξί μπακ ο τάδε, ή επειδή έμεινε έξω ένας παίκτης στο ροτέισον, ή επειδή δεν παίζει και στα 80 ματς της χρονιάς ο παίκτης που εμείς γουστάρουμε.

Για να κρίνεις έναν προπονητή, πρέπει να είσαι μαζί του όλη την εβδομάδα στην προπόνηση. Γιατί αν δεν είσαι, δεν μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο δεν έπαιζε ο Βιδάλ για παράδειγμα.

Αν δεν είσαι μαζί του στην προπόνηση, να δεις π.χ τις αιματολογικές εξετάσεις των παικτών, δεν μπορείς να κατανοήσεις για ποιο λόγο έπαιξε τόσα λιγότερα ματς ως βασικός ο Ινιέστα ή ο Ράκιτιτς. Ο άχρηστος, αμπαλος κλπ, βλέπει αυτές τις εξετάσεις και ξέρει αν ο Ράκιτιτς, ή ο Ινιέστα κινδυνεύουν να μην μπορούν να πάρουν τα πόδια τους τον Μάρτιο αν δεν ξεκουραστούν τον Ιανουάριο.

Εσύ που ξεφωνίζεις τον άχρηστο, τον άμπαλο που βάζει τον Γκόμες να παίξει, δεν ξέρεις αν ο Γκόμες είναι ο πιο ξεκούραστος ή αυτός που δούλεψε πιο πολύ στην προπόνηση.

Δικαίωμα στη γνώμη έχουμε όλοι ανεξαιρέτως, ξέρουμε ή δεν ξέρουμε μπάλα. Έχουμε ή δεν έχουμε κλοτσήσει τόπι στη ζωή μας. Δικαίωμα να θεωρούμε ότι ξέρουμε περισσότερο από έναν επαγγελματία, είναι κάτι που δεν έχουμε.

Θα φέρω ένα μικρό παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητό αυτό που λέω. Θυμάμαι την εποχή που στην ομάδα του Άρη ξεπετάχτηκε ό Γιαννιώτας. Εξτρέμ, γρήγορος σαν τον άνεμο, μαχητικός, ανακατωσούρας. Σε μια ομάδα που θύμιζε ερείπιο έμοιαζε να είναι η όαση. Φεύγει με μεταγραφή στη Γερμανία και μετατρέπεται σε παγκίτη.

Θυμάμαι, λοιπόν, ένας συνάδελφος σε εφημερίδα της πόλης, πήγε να κάνει ένα ρεπορτάζ για τον Γιαννιώτα και ρώτησε τον προπονητή του για ποιο λόγο δεν έπαιζε. Η απάντηση; «Είναι ένα παιδί με πάρα πολλά προσόντα και θέληση, αλλά είναι προφανές ότι κανείς προπονητής δεν του δίδαξε τακτική μέχρι σήμερα και θέλει δουλειά σε αυτόν τον τομέα για να αρχίσει να παίζει σε τέτοιο επίπεδο».

Μ’ αυτό θέλω να πω ότι κάτι που για το 95% των ανθρώπων που βλέπουν ένα παιχνίδι, για κάποιον που γνωρίζει το αντικείμενο είναι απολύτως κατανοητό. Δεν είναι άχρηστος λοιπόν αυτός που δεν κάνει αυτό που έχουμε εμείς στο δικό μας μυαλό. Το δικό μας μυαλό στερείται γνώσεων για να αντιληφθεί αυτό που αυτός ο… άχρηστος κάνει.

Ο Λουίς Ενρίκε είναι ήδη παρελθόν για την Μπάρσα. Με εννιά τίτλους στο ενεργητικό του, με την ομάδα να παίζει εξαιρετική μπάλα ειδικά πέρσι και να τον διαδέχεται ο Ερνέστο Βαλβέρδε.

Ο «Λούτσο» αφήνει τον πήχη ψηλά. Ο Βαλβέρδε έχει την μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του μπροστά του. Όχι μόνο λόγω του μεγέθους του συλλόγου, αλλά κυρίως γιατί πέρα από τις γνώσεις και τις ικανότητές του, καλείται να δώσει κίνητρο σε ένα σύνολο παικτών που έχουν κερδίσει τα πάντα.

Πριν από λίγο καιρό, όταν θεωρούνταν σχεδόν βέβαιο ότι ο διάδοχος του «Λούτσο» θα ήταν ο Σαμπάολι, παρότρυνα να κρατάμε μικρό καλάθι. Όχι γιατί ο «Χ» υποψήφιος στερούνταν γνώσεων ή ικανοτήτων. Διότι το κλειδί στην Μπάρσα, πέρα από την τακτική και την ευστροφία για να μπορείς να φέρνεις τούμπα ματς που δεν σου βγαίνουν, είναι τεράστιας σημασίας η ψυχολογία.

Ο Βαλβέρδε μπορούσε να πείσει τον Ιτουράσπε, τον Βαλενθιάγα, τον Σαν Χοσέ να «πεθάνει» στο γήπεδο. Θεωρείτε ότι είναι το ίδιο εύκολο να πεισθεί ο Μέσι, ο Νεϊμάρ ο Μπουσκέτς και ο Πικέ από έναν άνθρωπο που έχει κερδίσει ελάχιστα πράγματα στη ζωή του; Το κλειδί της επιτυχίας για μένα προσωπικά είναι εκεί.

Όπως εκεί είναι ο λόγος που τόσο ο Γκουαρδιόλα όσο και ο Λουίς Ενρίκε, ένιωσαν ότι «άδειασαν». Μετά από μια σεζόν που έχεις κατακτήσει έξι τίτλους ή πέντε, τι παραπάνω μπορείς να πείσεις τους παίκτες σου ότι μπορούν να κερδίσουν. Ο Μέσι και ο Ινιέστα έχουν κερδίσει τριάντα τρόπαια. Ο Σέρζι Ρομπέρτο έχει 18 τίτλους στην καριέρα του.

Όσο μάστορας στην τακτική και να είσαι, όσο καλός στη διαχείριση του υλικού, αυτό που κάνει τη μεγάλη διαφορά, είναι το κίνητρο. Ότι τόσο μεγάλοι παίκτες έχουν εγωισμό είναι δεδομένο. Αλλά το έξτρα σπριντ που θα χρειαστεί για να βάλεις το κρίσιμο γκολ, το σπριντ στην άμυνα για να κυνηγήσεις τον αντίπαλο μπακ, το να πας στο σπίτι σου και να κοιμηθείς αντί να πας στη ντισκοτέκ να διασκεδάσεις, είναι το κίνητρο που έχεις. Και αυτό στο δίνει εκείνος που κάθεται στην άκρη του πάγκου.

Ας ευχηθούμε η μετάβαση από την εποχή Λουίς Ενρίκε στο μέλλον, να είναι ομαλή. Κι ας ευχηθούμε στον Βαλβέρδε να είναι «σιδεροκέφαλος» και όσο επιτυχημένος υπήρξε αυτός που αντικαθιστά.

2 Σχόλια

  1. Συγχαρητήρια κύριε Μαυρίδη. Δυστυχώς οι περισσότεροι αναγνώστες του blaugrana.gr δεν εκτιμούν την προσφορά του Λουίς Ενρίκε ο οποίος βοήθησε την Μπαρσελόνα να προσθέσει 9 ολόκληρα τρόπαια στο μουσείο της.Οι περισσότεροι τον κατηγορούν για τα λάθη του και τις εμμονές του στο rotation,στην χρησιμοποίηση ποδοσφαιριστών περιορισμένων δυνατοτήτων όπως ο Ματιέ και ο Γκόμες κλπ.
    Δεν κοιτάνε τη θετική πλευρά του νομίσματος και το κείμενο σας ευελπιστώ να αλλάξει γνώμη σε μερικούς επικριτές του Λούτσο.
    Όλοι οι προπονητές κάνουν λάθη.Δεν υπάρχει τέλειος προπονητής.Τέλειος είναι μόνο ο Θεός.
    ΥΓ: Γνωρίζω ότι το σχόλιο μου θα εκνευρίζει την πλειοψηφία του αναγνωστικού κοινού αλλά το γεγονός ότι ο Λουίς Ενρίκε κατέκτησε τους 9 από τους 13 τίτλους που διεκδίκησε αποδεικνύει το επίπεδο της δουλειάς του σε συνδυασμό με την ποιότητα των ποδοσφαιριστών που απαρτίζουν το ρόστερ.

  2. Πολύ ωραίο άρθρο και αυτό, μαζί με ένα άλλο άρθρο του Περπερίδη, τα κρατάω και τα δύο για να τα χρησιμοποιώ στους δύσπιστους και θυμωμένους οπαδούς μας προς το πρόσωπο του Ενρίκε.
    Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι με ηρεμία και νηφαλιότητα να διαβάσουν αυτά τα δύο άρθρα και θα καταλάβουν ότι ο Ενρίκε υπήρξε πολύ σημαντικός για την Μπάρσα και πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.
    «Με τέτοιους παίκτες και η γιαγιά μου σήκωνε κούπες”
    Παιδιά αυτή η καραμέλα πρέπει να σταματήσει, αν είναι έτσι να μην περνάμε προπονητή και θα γλιτώναμε και από τα έξοδα.
    «Ή ομάδα παίζει στον αυτόματο και σηκώνει κούπες”
    Ευτυχώς αυτό έχει σταματήσει τελευταία γιατί παρατήρησε και η κουτσή Μαρία ότι έχουν γίνει «προπονητικές” αλλαγές στην Μπάρσα, αντεπιθέσεις, 3-4-3 κλπ.
    3.”Αφού η διοίκηση είναι χάλια έπρεπε να είχε φύγει νωρίτερα”
    Εδώ ίσως υπάρχει ένα δίκιο αλλά και πάλι στην τελευταία του σεζόν απείχε πολύ λίγο η επιτυχία (ακόμη και του τρεμπλ) από την αποτυχία, παρόλο που δεν παίζαμε ωραία μπάλα. Οπότε είναι άδικο να του καταλογίζουμε ευθύνες επειδή επέλεξε να κάτσει και τρίτο χρόνο στον πάγκο με την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει.

    ΥΓ1: Οποιαδήποτε απορία/διαφωνία υπάρχει στα παραπάνω το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαβάσετε τα προαναφερθέντα άρθρα.

    ΥΓ2: Γιώργο καλωσήλθες, καινούργιος στο site ή το διαβάζεις καιρό απλά δε σχολιάζεις;

    ΥΓ3: Γιατί το όνομά σου είναι με κόκκινα γράμματα; Πάντα είχα αυτή την απορία…!

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.