Ώπα, η Μπάρσα είναι πρώτη

Άρθρο του Εμίλιο Πέρεθ ντε Ρόθας στην εφημερίδα «Sport» της Βαρκελώνης

Ακούω θορύβους. Πράγματι, σε όλα τα μέρη. Αλλά υπάρχουν μέρη, όπως η Βαρκελώνη, όπως η Καταλονία, όπως η Μπάρσα, όπου πάντα υπήρξαν θόρυβοι. Μόνο θόρυβοι. Σε άλλα μέρη τους ελέγχουν περισσότερο. Θα είναι γιατί ζουν περισσότερο φοβισμένοι από την εξουσία. Έτσι θα είναι.

Ή θα είναι γιατί το θεωρούσαν τόσο εύκολο που τώρα τους ακούγεται περίεργο ότι, ξαφνικά, ο Ασένσιο δεν τα βάζει, ούτε ξεφεύγει, ότι ο Ίσκο δεν ντριμπλάρει κανέναν «α λα Ινιέστα» ή ότι, ναι, Τεό, Βαγέχο, Μάρκος Γιορέντε και Θεμπάγιος έχουν καλή εικόνα, πολύ καλή εικόνα, είναι τα αστέρια του μέλλοντος αλλά, προς το παρόν, είναι εκτός θέσεων Τσάμπιονς Λιγκ.

Ακούω θορύβους που λένε ότι τα έκαναν σκατά ξεφορτωμένοι τον Μοράτα, όντες ανίκανοι να του προσφέρουν οτιδήποτε, ούτε καν αγάπη. Ακούω τι τύχη που έχουν επειδή ο «CR7» επιστρέφει στην ομάδα την Τετάρτη (13/09) κόντρα στον ΑΠΟΕΛ. Θα φάει καλά!

Γιατί αν είχε φτάσει στο σημείο να φύγει ο «CR7», δεν μπορώ να φανταστώ τις πλημμύρες, την θάλασσα δακρύων (Φλορεντίνο και Ζιντάν οι πρώτοι που θα έκλαιγαν) που θα είχαμε δει, στην λεωφόρο Καστεγιάνα.

Ακούω ότι αυτό με το ροτέισον είναι πολύ καλό «αλλά όχι στην τρίτη αγωνιστική». Ακούω ότι είναι φανταστικό να έχεις ένα σπουδαίο ρόστερ, ¨αλλά πρέπει να βάζεις, τουλάχιστον, εφτά πραγματικά βασικούς».

Ακούω ότι, ναι, ότι όλοι είναι πολύ καλοί «αλλά κάποιοι είναι καλύτεροι από άλλους και πρέπει να ποντάρουμε σε αυτούς». Ακούω ότι «δεν έχει νόημα να παίζεις με δύο αριστερά μπακ».

Ακούω ότι ο Μοράτα θα είχε σκοράρει κατά ριπάς κόντρα σε Βαλένθια και Λεβάντε «και ακόμα και ο Μαριάνο γαμώτο, ο οποίος είναι στην Λιόν, επίσης». Ακούω ότι ο «μάγος» Ζιντάν έκανε ό, τι έκανε κόντρα στην Λεβάντε «γιατί έδωσε μεγαλύτερη σημασία στο ματς του Τσάμπιονς Λιγκ της Τετάρτης απ’ ότι σε αυτό του πρωταθλήματος και το πρώτο πάντα είναι το πιο σημαντικό».

Ακούω ότι η Ρεάλ Μαδρίτης της κατοχής, η Ρεάλ Μαδρίτης διάδοχος της εξαιρετικής Μπάρσα του Πεπ Γκουαρδιόλα, η Ρεάλ Μαδρίτης της τελειότητας «ήταν αργή, της έλειψε σπίθα, χωρίς ιδέες και δημιούργησε λιγότερες ευκαιρίες απ’ ότι κόντρα στην Βαλένθια».

Είναι πράγματα που ακούς από ανθρώπους χωρίς μνήμη, συμπεράσματα μιας ημέρας με ισοπαλία. Συγνώμη, δύο ημερών με ισοπαλία. Ντιμπέιτ στα οποία το ποδόσφαιρο παραπέμπει στο τελευταίο αποτέλεσμα ή στο οφσάιντ που ξεκίνησε την πεντάρα επί της Εσπανιόλ.

Γιατί, ναι, το βλέπετε, σας το είχα ανακοινώσει αλλά ποτέ δεν με πιστέψατε, αλλά αυτή η Μπάρσα είχε καλές προοπτικές γιατί στους καλούς που πάντα υπήρχαν προστέθηκε ο εξαιρετικός Ερνέστο Βαλβέρδε.

Και τώρα ακούω τους φίλους που με χαρακτήρισαν αισιόδοξος («ναι, εντάξει, έπαιξαν πολύ καλά, αλλά Μπαρτομέου παραιτήσου») και τους αφήνω να φωνάζουν γνωρίζοντας ότι, ακόμα και για εκείνους, το μοναδικό σημαντικό είναι να βλέπουν την Μπάρσα τους να παίζει έτσι και να βλέπουν εκτός Τσάμπιονς Λιγκ την Ρεάλ Μαδρίτης.

Ή να διαπιστώσουν ότι αυτός ο Σεμέδο δείχνει καλά στοιχεία, ότι αν ο Μέσι πάρει υπό την προστασία του τον Ντεμπελέ, τον καλέσει για μια παέγια στο Καστελδεφέλς και του παρουσιάσει την οικογένεια του Σουάρες, θα κάνει παπάδες στο πρωτάθλημα και ότι ο «παππούς» Παουλίνιο θα σήκωνε στο πόδι το «Καμπ Νόου» αν έβαζε γκολ σε εκείνη την φάση όπου έπεσε για κεφαλιά – ψαράκι και σχεδόν σκόραρε εν πτήσει.

Μην είμαστε αφελείς. Ας περάσουμε καλά. Ας κάνουμε θόρυβο με το ποδόσφαιρο που είναι κάτι υγιές, πολύ υγιές. Γιατί όλοι ξέρουμε ότι η Ρεάλ Μαδρίτης εν τέλει θα τα σαρώσει όλα και η Μπάρσα θα της διεκδικήσει τον τίτλο. Και ναι, είναι αλήθεια ότι το Λευκό παιχνίδι πλησίασε στο κουλέ τίκι – τάκα, αλλά αυτό είναι καλό για όλους.

Πάνω απ’ όλα, μην το ξεχνάτε φίλοι, γιατί ο Λέο Μέσι δεν κουνήθηκε από την θέση του. Και αυτό πονάει περισσότερο από το να χάσεις τον Μαρσέλο για πέντε παιχνίδια.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.