Χρειάζεται πολύ θράσος για να πεις γατάκι τον Μέσι

Άρθρο του Νικόλα Ακτύπη στο Menshouse.gr

Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1993, η Αργεντινή υποδέχεται την Κολομβία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου που ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθεί το επόμενο καλοκαίρι στις ΗΠΑ.

Οι δύο ομάδες είναι ισόβαθμες και πριν τη σέντρα γνωρίζουν πως ο νικητής θα πάρει την πρόκριση και ο ηττημένος θα αναγκαστεί να βιώσει τον «εξευτελισμό» διπλών αγώνων μπαράζ με την Αυστραλία.

Ο Ασπρίγια, ο Βαλντεράμα και η παρέα τους σοκάρουν 53.000 θεατές στο Μονουμεντάλ του Μπουένος Άιρες και εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλους στον κόσμο «σκορπίζοντας» τη φιναλίστ του Μουντιάλ του ’90 με 5-0…

Εκείνη η «Αλμπισελέστε» είχε στις τάξεις της παίκτες όπως οι Μπατιστούτα, Σιμεόνε, Ρουγκέρι, Γκοϊκοτσέα, αλλά ακόμη κι απέναντι στα «Καγκουρό» βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με το φάσμα ενός ταπεινωτικού αποκλεισμού. 1-1 στο Σίδνεϊ, 1-0 με αυτογκόλ στη ρεβάνς και το κάζο ματαιώνεται…

Στα γήπεδα της Αμερικής ο Μαραντόνα επιστρέφει στην εθνική και δίνει τις τελευταίες ποδοσφαιρικές παραστάσεις του, αφήνοντας «στοιχειωμένη» τη φανέλα με το νούμερο 10 και μια αέναη αναζήτηση για τον άνθρωπο που θα καλύψει το τεράστιο κενό του μικροκαμωμένου θεού.

Όταν τελικά, μετά από πολλές απογοητεύσεις, ο διάδοχος θα βρεθεί στο πρόσωπο του Λιονέλ Μέσι, θα ανοίξει ένας νέος κύκλος συζητήσεων με αφορμή την αδυναμία του να αποτελέσει τον ηγέτη που θα φέρει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στη χώρα.

Ο… δικτάτορας Μαραντόνα

Κακά τα ψέματα. Τα δύο κορυφαία τρόπαια που διαθέτει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Αργεντινής φέρουν τις προσωπικές σφραγίδες δύο εκ διαμέτρου αντίθετων προσωπικοτήτων.

Για εκείνο του 1986 δεν χωρά αμφιβολία ότι ο Μαραντόνα πήρε από το χέρι όλους τους υπόλοιπους (που – με λίγες εξαιρέσεις – ήταν τουλάχιστον ένα κλικ κάτω από αυτό που ονομάζουμε παγκόσμιας κλάσης) και τους μετέτρεψε σε πρωταθλητές κόσμου.

Ελάχιστοι – αν υπάρχουν τέτοιοι κιόλας – αμφισβητούν την θεϊκών διαστάσεων συνεισφορά του. Όσο, μάλιστα, απομακρυνόμαστε χρονικά από το 1970 και μειώνεται ο αριθμός των αυτοπτών μαρτύρων της απίθανης Βραζιλίας του Πελέ, η συλλογική μνήμη δεν δέχεται κουβέντα. Ο Μαραντόνα, εκείνος ο Μαραντόνα του Μουντιάλ του ’86 και του Καμπιονάτο του ’87 με τη Νάπολι, υπήρξε ασύγκριτος.

Όσο για την προηγούμενη φορά που οι Αργεντινοί βγήκαν στους δρόμους, το 1978, η αλήθεια είναι πως πέρα από τον Κέμπες, τον Πασαρέλα, τον Αρντίλες ή οποιονδήποτε άλλο, ο δικτάτορας Βιδέλα ήταν εκείνος που ανέλαβε να βάλει το αντίστοιχο «χέρι του Θεού». Εκείνος που έδωσε το… κάτι παραπάνω που χρειαζόταν για να στεφθεί η χώρα του πρωταθλήτρια. Η διοργάνωση του ’78 αποκαλείται για πολύ συγκεκριμένο λόγο «Μουντιάλ της ντροπής».

Ούτε ο Κρόιφ το σήκωσε…

Η μεγαλύτερη απουσία που καταγράφηκε τότε ήταν αυτή του Γιόχαν Κρόιφ. Αντίθετα με όσα πιστεύει ο κόσμος, κρίνοντας από τη γενικότερη στάση και ιδεολογία του αείμνηστου Ολλανδού, δεν το έκανε ως αντίδραση για την ένοχη σιωπή του κόσμου του ποδοσφαίρου.

Σε συνέντευξή του το 2008 αναφέρθηκε στους πραγματικούς λόγους, αλλά δεν είναι της παρούσης η ανάλυσή τους. Ο μοναδικός που μπορεί με περηφάνια να πει ότι δεν νομιμοποίησε το αιμοσταγές στρατιωτικό καθεστώς είναι ο Πάουλ Μπράιτνερ, της κατόχου του τίτλου εθνικής Γερμανίας.

Σε κάθε περίπτωση, ο θρυλικός γενειοφόρος μπακ έχασε την ευκαιρία να διεκδικήσει έναν δεύτερο τίτλο και ο «Ιπτάμενος Ολλανδός» να προσθέσει αυτόν που έλειπε από την τεράστια συλλογή του. Μια σκέψη που θα πέρασε σίγουρα από το μυαλό του όταν έβλεπε τους συμπαίκτες του να λυγίζουν στην παράταση του τελικού.

Όσο παράξενο ή αταίριαστο κι αν μοιάζει, ο Κρόιφ είναι ο μεγαλύτερος μάρτυρας υπεράσπισης του Λιονέλ Μέσι στα «λαϊκά δικαστήρια» που στήθηκαν και πάλι, με αφορμή την ισοπαλία με το Περού και το ενδεχόμενο αποκλεισμού από την τελική φάση.

Βλέπεις, ούτε αυτός γεύτηκε τη χαρά μιας επιτυχίας σε επίπεδο εθνικών ομάδων, παρά τα κατορθώματά του σε συλλογικό επίπεδο. Σήμερα, με την άνεση που προσφέρει η χρονική απόσταση, ελάχιστοι στέκονται σε αυτό και πολλοί λίγοι θεωρούν πως υπήρξε μικρότερο μέγεθος από αυτό που πραγματικά ήταν λόγω της συγκεκριμένης ανορθογραφίας στο βιογραφικό του.

«Ναι, αλλά ο Μέσι έχει δίπλα του παιχταράδες»

Μα είναι δυνατόν, θα πει ο σκεπτικιστής φίλαθλος, με τέτοιους παιχταράδες δίπλα του να αποτυγχάνει διαρκώς με την Αργεντινή; Ναι, είναι η απάντηση. Έχει γίνει αμέτρητες φορές στο παρελθόν και θα συμβεί ξανά στο μέλλον. Ας αφήσουμε στην άκρη την Βραζιλία του 1982 που θα αποτελεί το αιώνιο αντίλογο στο μύθο των παιχταράδων κι ας μείνουμε στην Ολλανδία.

Εκείνους τους «οράνιε» που είχαν ως βάση τον Άγιαξ των τριών Κυπέλλων Πρωταθλητριών και στη σύνθεσή τους βρισκόταν ονόματα όπως ο Χάαν, ο Κρολ, ο Νέεσκενς, ο Ρεπ. Το ’74 ήρθε η ήττα του «Total Football» στα γήπεδα της Γερμανίας. Αλλά δεν επρόκειτο για μια μεμονωμένη αποτυχία.

Δυο χρόνια πριν δεν προκρίθηκαν καν στα τελικά του Euro, ενώ το 1970 δεν ταξίδεψαν για το Μουντιάλ του Μεξικού. Το 1976 καταγράφουν έναν μικρό τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εθνών και κάπου εκεί, σε έναν τελικό κι έναν ημιτελικό δηλαδή, εξαντλούνται τα κατορθώματα της υπό τον Κρόιφ κορυφαίας γενιάς του ολλανδικού ποδοσφαίρου.

Όταν, μάλιστα, αυτή ήταν στα ντουζένια της. Κάνει αυτό στη συνείδηση του κόσμου μικρότερο παίκτη αυτόν τον τύπο; Μειώνει σε κάτι το αποτύπωμά του στο ποδόσφαιρο; Φυσικά, όχι. Αν και ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αν τα είχε καταφέρει με την εθνική, ίσως η θέση του μετά την ιστορική καταγραφή της καριέρας του να μην τον έβρισκε στο πλάι των Πελέ ή Μαραντόνα, αλλά ενδεχομένως πάνω από αυτούς.

Η… λούζερ Αργεντινή της τελευταίας 25ετίας

Από το 1990 όταν ο σε ρόλο Ελ Σιντ Μαραντόνα και η ικανότητα του Γκοϊκοτσέα στις αποκρούσεις των πέναλτι έστειλαν την «αλμπισελέστε» στον τελικό, ακολουθούν πάνω από 25 χρόνια ιστορικών στραπάτσων για την εθνική Αργεντινής.

Αν βγάλεις στην άκρη τα Κόπα Αμέρικα του ’91 και το ’93, το απόλυτο μηδέν. Το ’94 προσπέρασε μόνο την Ελλάδα στη φάση των ομίλων και αποκλείστηκε στους «16» από την Ρουμανία. Το ’98 έξω στα προημιτελικά από την Ολλανδία. Ειδικά στα γήπεδα της Γαλλίας, το ρόστερ της ήταν από άλλο πλανήτη.

Μπατιστούτα, Σανέτι, Κρέσπο, Βερόν, Σιμεόνε, Λόπες, Αλμέιδα, Κανίγια, Αγιάλα, Γκαγιάρδο, Ορτέγκα, Σενσίνι, Τσαμότ, έφυγαν με τα κεφάλια σκυμμένα. Τέσσερα χρόνια αργότερα το… ξεβράκωμα του αποκλεισμού από τη φάση των ομίλων κιόλας βαραίνει εκτός από όλους τους παραπάνω (με εξαίρεση τους 2 τελευταίους) ΚΑΙ τους Αϊμάρ, Κίλι Γκονζάλες, Σορίν, Ποτσετίνο, Σάμουελ. Αυτοί ήταν οι 16 από τους 23 που ταξίδεψαν… Χάλια ομάδα ε;

Το 2006 ήρθε η σειρά των Καμπιάσο, Σαβιόλα, Ρικέλμε, Μασεράνο, Μιλίτο, Μπουρδίσο, Μάξι Ροδρίγες (συν κάποιους από τους παραπάνω) να αποκλειστούν στα προημιτελικά. Εκεί παίρνει το βάπτισμα του πυρός σε Μουντιάλ ο Λιονέλ Μέσι και ξεκινά ο… Γολγοθάς της χλεύης για το γεγονός ότι δεν μπορεί να γίνει ο ηγέτης που θα οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή.

Οπότε τι είναι ο Μέσι;

Μετά από εκείνη τη διοργάνωση υπάρχει η «Αργεντινή του Μέσι». Ένας χαρακτηρισμός που συνοδεύεται από την αδιαπραγμάτευτη για το κανιβαλικό κοινό υποχρέωσή του να κάνει με τη φανέλα της περίπου όσα κατάφερε με την Μπαρτσελόνα.

Προφανώς ο καλύτερος (μαζί με τον Κριστιάνο) της γενιάς του απέτυχε. Στα χρόνια της δικής του αδιαφιλονίκητης πρωτοκαθεδρίας μετρά 4 χαμένους τελικούς. Τρεις στο Κόπα Αμέρικα κι ένα σε Μουντιάλ. Δύο από αυτές τις ήττες ήρθαν από την Χιλή στα πέναλτι (τη μία στο γήπεδο της αντιπάλου της) κι εκείνη στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην παράταση με 1-0. Από την εθνική Γερμανίας.

Όχι οποιαδήποτε εθνική Γερμανίας, αλλά από την κορυφαία σύνθεση των «Πάντσερ». Εκείνη που λίγες μέρες πριν είχε σκορπίσει με 7 γκολ στα ημιτελικά τους οικοδεσπότες Βραζιλιάνους… Άσε που η ιστορία μπορεί να είχε γραφτεί διαφορετικά αν ο Ιγκουαΐν ήταν και στα μεγάλα ματς απλά ο εαυτός του…

Ο κοντοπίθαρος θαυματουργός ποδοσφαιριστής δεν έχει κλείσει ακόμη τους λογαριασμούς του με την ιστορία

Όντας στα 30 χρόνια του πια, όμως, εκείνη η ώρα πλησιάζει. Όταν τελικά φτάσει, πέρα από κάθε αμφιβολία μια αποτυχία πρόκρισης της Αργεντινής σε τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα του χρεωθεί ως προσωπική. Πρόκειται για μια κριτική εν μέρει άδικη, αλλά αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ένα τέτοιο ματς εντός έδρας σαν αυτό το πρόσφατο με το Περού, οφείλεις εσύ ο ηγέτης να τα καθαρίζεις.

Ιδιαίτερα όταν μέτρο σύγκρισής σου είναι ο καλύτερος που πέρασε ποτέ από τα γήπεδα. Από την άλλη, όμως, υπάρχει μεγαλύτερο παράσημο από το να σε συγκρίνουν με τον κορυφαίο του πλανήτη, έστω κι αν σε βρίσκουν τελικά υποδεέστερο; Από εκεί, μέχρι τον χαρακτηρισμό λούζερ είναι πολύ παραπάνω από ένα Μουντιάλ δρόμος, ειδικά αν μιλάμε για τη μαθημένη σε στραπάτσα εθνική Αργεντινής.

25 Σχόλια

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. Όσον αφορά τη σύγκριση Μαραντόνα-Μέσι το έχω ξαναπεί στο παρελθόν ότι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών είναι ο Ντιέγκο.Το ξέρω ότι οι περισσότεροι θα διαφωνήσουν μαζί μου,αλλά όσο καλός και θαυματουργός κι αν είναι ο Λέο,το Μαραντόνα τον θεωρώ ασύγκριτο.Για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις,δε λέω ότι ο Μέσι υπολείπεται σε ταλέντο έναντι του Μαραντόνα,είναι όμως εμφανές ότι υπολείπεται σε προσωπικότητα έναντι του τιτανόμεγιστου Ντιέγκο!Ο Μαραντόνα πήρε ένα ολόκληρο έθνος στις πλάτες του και το οδήγησε στον ποδοσφαιρικό παράδεισο!Με εξαίρεση το Βαλντάνο,το Μπουρουσάγκα,ίσως και το Μπράουν,οι υπόλοιποι δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο.Ο Μαραντόνα ήταν γεννημένος ηγέτης,η προσωπικότητα του ήταν πολύ δυνατή και χωρίς να έχει άξιους συμπαραστάτες,με εξαίρεση αυτούς τους 2-3 που ανέφερα προηγουμένως,κατάφερε να οδηγήσει την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου.Το κατάφερε και τέσσερα χρόνια αργότερα,βέβαια ήταν πολύ κατώτερος σε σχέση με το 1986,αλλά και πάλι είχε καθοριστική συμβολή.Το έχασε η Αργεντινή με το πέτσινο πέναλτι,αν και ήταν ανώτερη η Δυτική Γερμανία.Θέλω να πω ότι ο Μαραντόνα δε χρειαζόταν παικταράδες στο πλευρό του,μπορούσε και με ένα μέτριο σύνολο να οδηγήσει την Αργεντινή ψηλά και τα κατάφερε!Αντίθετα ο Μέσι δεν έχει λάμψει σε κανένα Μουντιάλ.Στον τελικό του 2014 εκεί που έπρεπε να πάρει την ομάδα στις πλάτες του δεν ήταν σε καλή κατάσταση.Γενικά σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά δε θύμιζε Μέσι,αλλά είναι τόσο μεγάλη η κλάση του που του επέτρεπε και με αναλαμπές να κάνει τη διαφορά!Βέβαια θα μου πείτε ότι ο Μέσι έχει κάνει πολύ μεγαλύτερη καριέρα σε συλλογικό επίπεδο.Συμφωνώ,αλλά πρέπει να αξιολογήσουμε και τις ομάδες στις οποίες έπαιξαν,τι παίκτες είχε ο καθένας,τη διαφορά στους αγωνιστικούς χώρους του τότε και του σήμερα.Ο Ντιέγκο κατάφερε να αναστήσει μια Νάπολι η οποία μέχρι τότε ήταν άφαντη στον ποδοσφαιρικό χάρτη.Ωστόσο ο Μαραντόνα την αναγέννησε δείχνοντας τις απίστευτες ηγετικές του τάσεις,κατακτώντας τα δύο μοναδικά πρωταθλήματα στην ιστορία της Νάπολι και το κύπελλο UEFA.Ας δούμε και τι συμπαίκτες είχε ο Μαραντόνα και τι συμπαίκτες έχει ο Μέσι.Δε λέω είχε άξιους συμπαραστάτες ο Μαραντόνα στη Νάπολι,αλλά ο Λέο
    είχε και έχει συμπαίκτες-θρύλους(Ινιέστα,Τσάβι,Μπουσκέτς,Πουγιόλ,Ντάνι Άλβες,Ετό,Ανρί,Νεϊμάρ).Επίσης ο Μαραντόνα οργίαζε σε γήπεδα-χωράφια,σε βούρκους που θύμιζαν γήπεδα,ο Μέσι έχει την τύχη να παίζει σε γήπεδα στολίδια.Ανακεφαλαιώνοντας,ο Μέσι
    είναι τεράστιος παίκτης,από τους καλύτερους όλων των εποχών,με τη μεγαλύτερη τεχνική,με τεράστια ικανότητα στο σκοράρισμα,
    αλλά την προσωπικότητα του Ντιέγκο δεν την έχει ούτε στο ελάχιστο!Είναι το νούμερο ένα,ο μεγαλύτερος παίκτης που πέρασε
    ποτέ,είναι ασύγκριτος!

    1. γελαει ο κοσμος με ολα τα πιτσιρικια που δεν εχουν δει ποτε στην ζωη τους τον Μαραντονα, αλλα ακουν τις τους λεγαν οι μαλακες οι μπαμπαδες τους, και τον συγκρινουν με τον μεγαλο Μεσσι. ουτε στα παπαρια του Μεσσι δεν φτανει ο Κοκκακιας . οσοι τους ειδαμε και τους δυο το ξερουμε καλα.
      και εδω μιλαμε για μπαλα. για ταλεντο.
      οχι για καραγκιοζιλικια και ηγετικες φυσιογνωμιες και κουραφεξαλα

      1. Darky μπορώ κάλλιστα να αρχίσω να σε βρίζω χωρίς σταματημό,αλλά δεν πρόκειται να πέσω στο δικό σου επίπεδο.Τώρα το να μας το παίζεις μάγκας πίσω από μια οθόνη,όπου μπορείς ελεύθερα να βρίζεις,καταρχάς δεν το κάνει ένας πραγματικός άντρας.Είσαι πολύ γελοίος και μεγάλος καραγκιόζης ρε φίλε.Ήθελα να ήξερα όταν έγραψες αυτές τις χυδαιότητες καμάρωσες από μέσα σου;Τι νομίζεις ότι με τάπωσες ρε νούμερο;Έχε χάρη που σέβομαι το site,γιατί αλλιώς δεν ξέρω κι εγώ τι θα γινόταν.

        1. Κάποιος ξεσκεπάστηκε πάλι!

        • Μασερανο=ψυχαρα on 11 Οκτωβρίου 2017 at 2:45 ΜΜ
        • Απάντηση

        Παρολο που εκφραστηκες καπως ασχημα, δεν μπορω να πω οτι μονο δικιο εχεις
        Παικτικά ο Μεσι ειναι οτι πιο ιδιοφυες εχει πατησει ποτε χορταρι…

  2. Ο Νειμαρ είναι γυφτάκι τελικα ή θρύλος;

    1. Φίλε Λεωνίδα ο Νεϊμάρ είναι γυφτάκι ως προς τη συμπεριφορά του.Φέρθηκε πολύ πούστικα(συγγνώμη για την έκφραση μου)σε μια
      ομάδα η οποία τον έκανε παίκτη παγκόσμιας κλάσης και κατέκτησε τα ΠΑΝΤΑ μαζί της.Αλλά δεν μπορούμε να μην αναγνωρίζουμε
      την αγωνιστική του αξία και την προσφορά του.Αγωνιστικά μπορεί να εξελιχθεί σε παίκτη-θρύλο,αλλά ακόμα κι αν δεν γίνει είναι
      ένας φανταστικός παίκτης!

    • Παναγιώτα. on 8 Οκτωβρίου 2017 at 10:02 ΜΜ
    • Απάντηση

    Στην εποχή του Μαραντονα το ποδόσφαιρο ήταν 3 ταχύτητες κάτω από το σημερινό,τα ματς στη χρονιά ήταν τα μισά από αυτά που δίνουν οι παίχτες σήμερα και τα αναβολικά ήταν μη ανιχνεύσιμα.Όταν σήμερα ο Μέσι δίνει ένα ματς κάθε 3,5 μέρες παίζοντας ανελλιπώς 90 λεπτά,που θα βρεί τα κουράγια να παίζει και με την Εθνική;Άσε που κάθε1- 2 μήνες πρέπει να κάνει υπερατλαντικά ταξίδια 14 ωρών και άλλα ενδιάμεσα στην Λατινική Αμερική.Οι παίχτες φίλε Γιώργο στις μέρες μας έχουν μία 5ετία καλού ποδοσφαίρου και στο διάστημα αυτό προσπαθούν να πάρουν τα καλά συμβόλαια.Ο Μέσι επίσης συμπληρώνει μία δεκαετία πολύ υψηλής ποιότητας ποδοσφαίρου έχοντας καταρρίψει ασύλληπτα ρεκόρ,πράγματα που ο Μαραντόνα δεν έκανε.Σε κάθε περίπτωση πιστεύω οτι η σύγκριση δεν μπορεί να γίνει γιατί τα δεδομένα-συνθήκες ήταν διαφορετικά.

    1. Αγαπητή Παναγιώτα σέβομαι την άποψή σου,αλλά στην εποχή του Μαραντόνα το ποδόσφαιρο ήταν πιο τεχνικό,ενώ σήμερα βασίζεται περισσότερο στα αθλητική προσόντα,στη δύναμη και στην ταχύτητα.Στην εποχή του Μαραντόνα έβλεπες ένα Καμπιονάτο
      και δεν ήθελες να χάσεις αγώνα!Ήταν με διαφορά το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου και με αντιπάλους τη Μίλαν,τη Γιουβέντους
      και την Ίντερ κατάφερε να κατακτήσει με τη Νάπολι δύο πρωταθλήματα,τα οποία είναι και το μοναδικά στην ιστορία της.
      ΥΓ:Δε χρειάζεται να αναλώσουμε περισσότερο χρόνο σε μια τέτοια συζήτηση,γιατί ο καθένας έχει διαφορετική άποψη,οπότε καλύτερα
      να το τελειώσουμε εδώ.

    • Ηλίας Ν. Κόσμος on 8 Οκτωβρίου 2017 at 10:17 ΜΜ
    • Απάντηση

    να σημειώσω μόνο κάτι:
    το 2014, ο Μέσι δεν ήταν σε καλή κατάσταση όλη τη χρονιά κι όχι μόνο στο μουντιάλ.

  3. Παραθέτω την γνώμη μου, μεταφέροντας αυτούσιο ένα κείμενο που είχα γράψει στο site μας, το καλοκαίρι του 2014:

    «Το πρώτο μουντιάλ που παρακολούθησα ήταν αυτό του 1978.
    Αυτά που θυμάμαι από τον Μαραντόνα είναι τα εξής:
    Στο Μουντιάλ του 1978 δεν εκλήθη καν (ήταν άλλωστε μόλις 18 χρονών).
    Τα επόμενα 4 χρόνια συνέχισε να θεωρείται ανερχόμενο ταλέντο.
    Στο Μουντιάλ του 1982 τον θυμόμαστε μόνο για το αντιαθλητικό χτύπημα και την κόκινη κάρτα στο ματς με την Βραζιλία. Δεν έκανε κάτι άλλο αξιομνημόνευτο.
    Στην Μπάρσα την επόμενη διετία δε δικαιολόγησε τη μεταγραφή του (σε μεγάλο βαθμό λόγω του βάρβαρου τραυματισμού που του προξένησε ο φονιάς Γκοικοετσέα).
    Στη Νάπολι τα επόμενα εφτά χρόνια πήρε δύο πρωταθλήματα (1987 και 1990) και ένα κύπελο ΟΥΕΦΑ (1989).
    Στο Μουντιάλ του 1986 πήρε μια μέτρια ομάδα από το χέρι και την έκανε πρωταθλήτρια κόσμου (με καίρια διαιτητική βοήθεια στο ματς με την Αγγλία).
    Στο Μουντιάλ του 1990 έφτασε στον τελικό, με έναν απίστευτο συνδυαμό τύχης και εύνοιας:
    1. Απέκρουσε με το χέρι στην γραμμή μια κεφαλιά στο παιχνίδι με τους Σοβιετικούς (δε δόθηκε τίποτα για εμπορικούς λόγους προφανώς) και πέρασε από τους ομίλους ως επιλαχούσα ομάδα.
    2. Απέκλεισε την Βραζιλία που είχε τρία δοκάρια, περνώντας μια φορά το κέντρο του γηπέδου
    3. Απέκλεισε τη Γιουγκοσλαβία στα πέναλτι (ο ίδιος αστόχησε).
    Είναι λοιπόν προφανές πως ο Θεός του ποδοσφαίρου ξανακοιμήθηκε τόσο μεγάλο διάστημα μόνο πρόπερσι που πήρε η Τσέλσι το τσάμπιονς Λίγκ.
    Τα επόμενα χρόνια ήταν τιμωρημένος λόγω χρήσης αναβολικών.
    Στο Μουντιάλ του 1994 επιβεβαιώθηκε αυτό που ήξεραν σχεδόν όλοι, ότι δηλαδή αγωνιζόταν ντοπαρισμένος όντας εξαρτημένος από την κόκα, πιθανώς σε όλη του την καριέρα.
    Όσο και να τον συμπαθούσα (συμπαθώ ιδιαίτερα τους Αργεντινούς ως λαό), δεν μπορώ να μη συμπεράνω τα εξής:
    -Η καριέρα του ουσιαστικά (δηλαδή τα καλά του χρόνια) διήρκεσε περίπου 4 χρόνια (1986-1990).
    -Πιθανότατα αγωνιζόταν μονίμως ντοπέ (η κοκαΐνη είναι ισχυρότατο βοήθημα).
    -Ο χαρακτήρας του ήταν παράδειγμα προς αποφυγήν (όντας δημόσιο πρόσωπο παγκόσμιας εμβέλειας όφειλε να γνωρίζει πως αποτελεί πρότυπο για τα παιδιά).
    -Όσο και αν θεωρώ άτοπη τη σύγκριση παικτών διαφορετικών εποχών, βλέποντας τις τότε άμυνες είμαι βέβαιος πως ο Μέσι θα πετύχαινε τα διπλάσια γκολ αν αγωνιζόταν τη δεκαετία του 1980 ή του 1990.
    Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω τα επιτεύγματα του Λίο, τα έχουν προλάβει και οι νεώτεροι φίλαθλοι.
    Το σχόλιο μου αποσκοπεί στο να μάθουν (οι νεώτεροι φίλαθλοι) κάποια πράγματα που δεν γράφονται ποτέ.»

      • Μασερανο=ψυχαρα on 11 Οκτωβρίου 2017 at 7:20 ΜΜ
      • Απάντηση

      Σωστος σε ολα

      • Παναγιωτα on 11 Οκτωβρίου 2017 at 8:23 ΜΜ
      • Απάντηση

      Εξαιρετικος, ουσιαστικός και αποστομωτικος. Εύγε.

    1. Kozorock συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Ο μαραντονα πόσα πρόσφερε το 87′ στη ναπολι; δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που όταν κάποιοι δημοσιογράφοι πήγαν σπίτι του για συνέντευξη τους έπιασε με το αεροβόλο; ούτε στους 3 καλύτερους δεν είναι κατά τη γνώμη μου

      • περεστρόικα on 11 Οκτωβρίου 2017 at 10:44 ΜΜ
      • Απάντηση

      Επιτέλους, μπράβο Kozorock!!! Πες τα (πάλι) …

      Καλά, για το ταλέντο και το καθαρά ποδοσφαιρικό/αγωνιστικό κομμάτι… (αν και εκεί δεν συγκρίνεται κανένας παίχτης με το Λέο στην ποδοσφαιρική ιστορία…) έστω ότι ορισμένοι έχουν τις προσωπικές τους αντιρρήσεις γι’αυτό… οκ, διαφορετικά τα ποδοσφαιρκά δεδομένα, το επίπεδο, οι συνθήκες/εποχές, ας καταλάβω ότι μπορεί να υπάρχει μία σύγχυση.

      Μα να μιλάμε ακόμα για προσωπικότητα (!!!!;;;), ηγέτες και χαρακτήρες;;;; Έλεος πια… Ο χαρακτήρας του Μαραντόνα ήταν τουλάχιστον παράδειγμα προς αποφυγήν. Κοκαΐνη- ντοπάρισμα, αντιαθλητικό παίξιμο σε αρκετές περιπτώσεις (μην ξεχνάμε πως ανταπέδωσε το μαρκάρισμα για το «χασάπη του Μπιλμπάο» πριν φύγει για Νάπολι), τσαμπουκάδες και βεντετισμοί στο χορτάρι, κάκιστη εξωγηπεδική ζωή (όσο ήταν στην Ιταλία, κάθε μέρα πρωτοσέλιδο οι «φήμες» για τα εξωαγωνιστικά του κατορθώματα)… Συγνώμη, αλλά τέτοια προσωπικότητα και τέτοιο στυλ ηγέτη, προτιμώ να μην βλέπω συχνά στα γήπεδα.

      Αντίθετα, ο Μέσσι έχει τρομερή επίγνωση ότι αποτελεί, όχι μόνο πρότυπο για τα παιδιά, αλλά και πηγή έμπνευσης για όλους- μεγάλους και μικρούς. Γνωρίζει ότι κάθε του κίνηση παρακολουθείται από εκατομμύρια κόσμο και γι’αυτό οφείλει να συμπεριφέρεται υπεύθυνα. Αξεπέραστος σαν ποδοσφαιρικό ταλέντο, και άλλο τόσο αξιοθαύμαστος σαν άνθρωπος. Άλλοι στη θέση του θα είχαν καβαλήσει ολόκληρη την καλαμιά (βλέπε Ρονάλντο, Νεϊμάρ, κλπ.)… Πως λοιπόν συγκρίνεται η προσωπικότητα του Μέσσι με του Μαραντόνα;;;

      ΥΓ1. Υπάρχουν διαφορετικά στυλ ηγεσίας. Ηγέτης μπορεί να είναι κάποιος και χωρίς τσαμπουκάδες ή έκδηλο πάθος, απλά με την παρουσία του πάνω στο χορτάρι… Δείτε πως είναι εντελώς άλλη ομάδα η Μπάρτσα και η Αργεντινή όταν παίζει ο Λέο… ομάδες που έχουν τόσους παιχταράδες να βγουν μπροστά, να αλλάζουν επίπεδο, να μεταμορφώνονται μόνο με την παρουσία ενός παίχτη… και ακόμα συζητάμε για ποδοσφαιρικούς ηγέτες, προσωπικότητες, και ταλέντο που συγκρίνεται με τον Λέο..

      ΥΓ2. Η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. O νοών νοείτω…

  4. Φίλε Περεστρόικα τον Μαραντόνα τον κρίνω αγωνιστικά.Εγώ βλέπω μόνο το ποδοσφαιρικό κομμάτι.Το τι έκανε στην εξωγηπεδική
    του ζωή δε με απασχολεί.Όσον αφορά την προσωπικότητα,θέλω να γίνω λίγο πιο σαφής.Η λέξη αυτή έχει να κάνει με τη δύναμη
    της ψυχής,το πόσο μπορείς να ωθήσεις τον εαυτό σου για να τα καταφέρεις!Ο Μαραντόνα είχε πολύ ισχυρή προσωπικότητα και
    δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας αυτό.Από την άλλη ο Μέσι δεν έχει παρουσιάσει τέτοια ψυχική δύναμη όλα αυτά τα χρόνια
    που αγωνίζεται στην εθνική Αργεντινής.Ο Ντιέγκο έπαιζε με μεγαλύτερη ένταση,με περισσότερο πάθος,τα έβαζε με όλους και με όλα!
    Ο Μέσι δεν το έχει κάνει αυτό με την Αργεντινή.Είδατε στον τελικό με τη Γερμανία να είναι παθιασμένος;Δε μιλάω για προσωπικότητα
    τώρα,μιλάω για τη θέληση που δείχνεις στο γήπεδο!Σε όλο το μουντιάλ περπατούσε και το ότι πήρε το βραβείο του πολιτιμότερου
    παίκτη της διοργάνωσης ήταν λόγω εμπορικών λόγων,όχι επειδή το άξιζε!Επειδή όμως με κούρασε αυτό το θέμα καλύτερα να μην ξανακάνω συγκρίσεις,γιατί υπάρχουν κάποιοι ανεγκέφαλοι που επειδή διαφωνούν μαζί μου φέρονται άσεμνα και δε μου αρέσει αυτή η κατάσταση!

      • περεστρόικα on 12 Οκτωβρίου 2017 at 3:59 ΜΜ
      • Απάντηση

      Καταρχήν, για να μην ξεχάσουμε τελείως και αυτά που ξέρουμε:

      Η προσωπικότητα αφορά το κάθε πρόσωπο, ως άνθρωπο με ότι κάνει εντός και εκτός γηπέδου.
      Η προσωπικότητα, ο χαρακτήρας και η ηγεσία εκφράζουν συνολικά τη ζωή και τις πράξεις σε έναν άνθρωπο κύριε Γιώργο.
      Δεν μπορεί για παράδειγμα να μου λένε οι γνωστοί μου, ότι είμαι ισχυρή προσωπικότητα, καλός χαρακτήρας και ηγέτης επειδή είμαι άριστος στη δουλειά μου, ενώ τα απογεύματα απατάω τη γυναίκα μου, δέρνω τα παιδιά μου, κλέβω, ή χαρτοπαίζω και μεθάω. Τραβηγμένο παράδειγμα, αλλά θέλω να γίνω σαφής. Οπότε μάλλον τα έχεις μπερδέψει λίγο κε Γιώργο.

      Και με βάση αυτό, ξαναλέω ότι ο Μαραντόνα ως ηγέτης και προσωπικότητα είναι παράδειγμα προς αποφυγή για δημόσιο πρόσωπο. Νομίζω πως φαντάζει ιδανικός μόνο σε χούλιγκανς και αρρωστημένους οπαδούς περασμένων δεκαετιών που θέλουν να βλέπουν τσαμπουκαλήδες, βεντέτες και «μάγκες» μέσα και έξω από το γήπεδο.

      Και έρχομαι στα σχόλιά σου κε Γιώργο:
      Αφού λες τώρα ότι κρίνεις μόνο αγωνιστικά, τότε γιατί αναφέρεσαι συνέχεια στην προσωπικότητα αγαπητέ; Ειλικρινά δεν μπορώ να σε ακολουθήσω… κάθε σχόλιό σου προσπαθεί να μπαλώσει το προηγούμενο, και στο τέλος δεν βγαίνει μία συγκροτημένη άποψη με αυτά που λες, γιατί τα περισσότερα είναι αντιφατικά. Δεν στο λέω κακοπροαίρετα. Γενικά, για να σε βοηθήσω κυρίως, εάν μου επιτρέπεις, ίσως θα πρέπει να στοχάζεσαι λίγο περισσότερο πριν σχηματίζεις ή γράφεις μία άποψη.

      Δεν μπορεί να λες πιο πάνω ότι:

      1) «…Ο Μαραντόνα ήταν γεννημένος ηγέτης,η προσωπικότητα του ήταν πολύ δυνατή.»
      2) «…δε λέω ότι ο Μέσι υπολείπεται σε ταλέντο έναντι του Μαραντόνα,είναι όμως εμφανές ότι υπολείπεται σε προσωπικότητα έναντι του τιτανόμεγιστου Ντιέγκο!»
      3) «…ο Μέσι είναι τεράστιος παίκτης,από τους καλύτερους όλων των εποχών,με τη μεγαλύτερη τεχνική, με τεράστια ικανότητα στο σκοράρισμα, αλλά την προσωπικότητα του Ντιέγκο δεν την έχει ούτε στο ελάχιστο!»

      Άρα κρίνεις ξεκάθαρα και την προσωπικότητα αγαπητέ, εκτός και εάν είμαι τρελός.

      Και τώρα λες: «…τον Μαραντόνα τον κρίνω αγωνιστικά. Εγώ βλέπω μόνο το ποδοσφαιρικό κομμάτι.Το τι έκανε στην εξωγηπεδική του ζωή δε με απασχολεί.»

      Ε επιτέλους, πάρε το χρόνο σου, σκέψου, αποφάσισε και αναθεώρησε εάν χρειάζεται. Αλλά μην μας κάνεις άνω κάτω σε παρακαλώ, τη μία έτσι και την άλλη γιουβέτσι.

      Φιλικά πάντα.

      1. Περεστροικα λένε ότι αυτόν που θα θαυμάζεις στην παιδική σου ηλικία αυτόν θα θεωρείς τον καλύτερο όλων. Δεν συμφωνώ εντελώς με αυτό αλλά μπορεί να ισχύει. Τώρα ο Γιώργος συμπαθεί πιο πολύ τον μαραντονα και για αυτό τον θεωρεί τον καλύτερο. Όσα ρεκόρ και να του πεις αυτός θα σου πει το ίδιο. Αυτόν συμπαθεί, τον εντυπωσιάζει περισσότερο και αυτόν θεωρεί τον καλύτερο όλων. Εγώ προσωπικά θεωρώ τον ροναλντο τον βραζιλιανο και τον ροναλντινιο τους καλύτερους όλων των εποχών. Θεωρώ πως αν αυτοί οι δύο παίζανε μπάλα στο υψηλότερο επίπεδο όσα χρόνια έπαιξε ο μεσι πχ πολλοί θα πίστευαν ότι είναι οι δύο καλύτεροι μαζί με μεσι

        1. ΜΕ ΤΟ ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ
          Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΙΝΙΟ ΕΠΑΙΞΕ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΠ ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΙΣΩΣ ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ
          Ο ΜΕΣΣΙ ΠΑΙΖΕΙ 10 ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ

  5. Φίλε περεστρόικα έχεις βαλθεί να μου σπάσεις τα νεύρα;Ελληνικά μιλάω ρε χριστιανέ μου!Όταν εννοώ προσωπικότητα αναφέρομαι μόνο εντός γηπέδου,μόνο στον αγωνιστικό χώρο!Ποδοσφαιρική προσωπικότητα ξέρεις τι σημαίνει;Ότι στα δύσκολα,εκεί που καίει η μπάλα παίρνω την ομάδα στις πλάτες μου και κάνω τη διαφορά!Ο Μέσι,δε θυμάμαι να το έχει κάνει σε κάποιο ματς που καίει,με εξαίρεση το Εκουαδόρ!Μιλάω πάντα για την εθνική Αργεντινής,γιατί στην Μπαρσελόνα έχει πάρει την ομάδα στις πλάτες του αμέτρητες φορές!Στους δύο τελικούς του Κόπα Αμέρικα με τη Χιλή είδες εσύ να παίρνει την ομάδα στις πλάτες του;Άσε που στον δεύτερο τελικό όχι απλά δεν έκανε τη διαφορά,αλλά στη διαδικασία των πέναλτι αστόχησε!Στον ημιτελικό με την Ολλανδία το 2014 τι έκανε;Στον τελικό με τη Γερμανία τι έκανε;Εάν δεις το Μαραντόνα όμως μας έβγαλε τα μάτια το 1986!Μόνος μου και όλοι σας,Αγγλία και Βέλγιο μόνος του τους καθάρισε!Και μην ακούω για το χέρι του Θεού και λοιπά,γιατί και ο Μέσι έχει βάλει γκολ με το χέρι,αλλά δεν έγινε τόσος ντόρος,γιατί δεν ήταν σε σπουδαίο παιχνίδι.Στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία αυτός δεν έδωσε πάσα πάρε βάλε στο Μπουρουσάγκα για το τελικό 3-2;Όσον αφορά την καριέρα του στη Νάπολι,που πολλοί λένε ότι δεν ήταν μεγάλη ομάδα,αλλά την τότε εποχή ήταν το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο,ήταν όπως τώρα η Πρέμιερ Λιγκ!Όλοι οι παικταράδες στο Καμπιονάτο έπαιζαν!Και όλα αυτά σε αντίξοες συνθήκες,με γήπεδα βοσκοτόπια και μεγαλουργούσε ο θρύλος του ποδοσφαίρου!Τους έδωσε τα μοναδικά πρωταθλήματα στην ιστορία τους,τους έδωσε το πρώτο και τελευταίο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία τους και τότε ήταν ομαδάρες οι Γιουβέντους,Μίλαν και Ίντερ!Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα είναι ο μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία του αθλήματος,είτε σας αρέσει είτε όχι!

    1. Και εσύ ο μεγαλύτερος άσχετος που γράφει στο blaugrana

      1. Μεγαλύτερος από εσένα δε νομίζω.

      • περεστρόικα on 13 Οκτωβρίου 2017 at 12:03 ΜΜ
      • Απάντηση

      Οκ έγινε αγαπητέ Γιώργο. Δεν χρειάζεται να σπάνε τα νεύρα σου.

      Για όλα αυτά που λες πάντως, σου έχουν απαντήσει ακριβώς παραπάνω η Παναγιώτα και ο kozorock. Μην τα ξαναγράφουμε.

      Κρατάς στο μυαλό σου αυτά που θέλεις για το ίνδαλμα σου, και η αγάπη σου γι’αυτό προφανώς σε κάνει να αδιαφορείς για τα υπόλοιπα δεδομένα.

      Α, και ότι έπαιζε ντοπέ από την κόκα, σε ορισμένες περιπτώσεις αντιαθλητικά, και ότι τσακωνόταν συνεχώς με παίχτες κ διαιτητές μέσα στο γήπεδο, δεν αφορούν αγωνιστικά κριτήρια. Δύο μέτρα και δύο σταθμά αγαπητέ Γιώργο. Έτσι βγάζω και εγώ καλυτερο όλων των εποχών τον Πάμπλο Γκαρσία.

      Τέλος πάντων, δεν έχει νόημα να συνεχιστεί αυτό. Οκ, είναι «ο μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία του αθλήματος,είτε μας αρέσει είτε όχι!». Είδες που συμφωνήσαμε τελικά.

      ΥΓ. Δεν ξέρω εάν πρέπει να παρακολουθήσεις περισσότερο όσα έκανε ο Μαραντόνα, ή να δεις περισσότερο αυτά που κάνει ο Μέσσι. Διότι αγνοείς πολλά πράγματα και για τους δύο, εφόσον μπαίνεις σε διαδικασία σύγκρισής τους.

      1. Ο ποδοσφαιριστής φίλε περεστρόικα πρέπει να είναι και λίγο τσαμπουκάς!Το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα,όποιος δεν μπορεί
        να πάει να παίξει μπάσκετ,που η παραμικρή επαφή σφυρίζεται φάουλ!

          • Μασεράνο=ψυχάρα on 13 Οκτωβρίου 2017 at 11:03 ΜΜ
          • Απάντηση

          Άρα ο Ινιέστα κακώς παιζει μπάλα τόσα χρόνια… ;;;
          Απλή ερώτηση κάνω….
          Φιλικά πάντα.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.